Mama zijn

’t Slapen gaan 

Lezers die op mijn vorige blog de berichten lazen tijdens het eerste jaar van ons zoontje, kunnen zich allicht de talloze schrijfsels nog herinneren over het slapen van ons kleintje.

Maanden lang ging het moeizaam, er kwam heel veel gehuil aan te pas! Overdag waren we blij als hij drie kwartier sliep, maar vaak was het amper een halfuur. Pas toen zoonlief ruim één jaar was ging het beter. Tot nu. Sinds een week zijn we terug bij af.

Dit stukje begon ik ”39 dagen” geleden te schrijven. Ik heb het tot nu niet kunnen afwerken omdat we heel even in een rollercoaster terecht waren gekomen.

Zoonlief kreeg het ene kwaaltje na het andere over zich : snottekes, hoest, koorts, diarree. Niet gelijktijdig, maar wanneer het ene gepasseerd leek te zijn, kon het andere starten. Echt ongerust waren we niet, naar onze mening is het zelfs goed voor zijn immuunsysteem.Tot hij plotseling opstond en niet meer steunde op zijn linkervoet. Ok. Mijn moederhartje begon toen toch wat ongerust te worden en maakte onmiddellijk een afspraak bij de kinderarts. Gelukkig bleek de ongerustheid niet nodig, een overload aan antistoffen die zich tijdelijk op zijn heupje genesteld hadden. ’t Zou vanzelf weer overgaan en dat deed het ook. Oef.

Nog maar een paar dagen een  beetje gerust of ik haalde zoonlief ’s ochtends uit zijn bedje met rode plekken. Overal. Gelukkig niet in zijn gezichtje. Het was al heel snel duidelijk dat hij ook enorme jeuk had. Toch wel in paniek de papa en huisarts opgebeld. Vier uur later kregen de rode vlekken de naam ‘netelroos’. We kregen druppeltjes waarmee het snel zou beteren. Uiteraard werkten de druppeltjes niet onmiddellijk en had hij de rest van de dag behoorlijk wat jeuk. Het werd een helse dag voor zoonlief, geen dutje kunnen doen omwille van de jeuk, lastig zijn omwille van de vermoeidheid en de jeuk. Dus ja, ook een helse dag voor mama! Maar ik trok me recht aan het feit dat het morgen sowieso beter zou zijn.

Zoonlief kwam de nacht goed door, ik hoorde via de babyfoon wel dat hij erg onrustig sliep, maar echt wakker werd hij gelukkig niet. Het was dan ook tot mijn grote verbazing dat ik ’s ochtends meteen zag dat het helemaal niet beter was. Integendeel. Nu waren de vlekken ook op zijn gezichtje waardoor zijn oogjes ook opgezwollen waren.

Toch vrij meteen naar spoed gereden, uiteraard totaal niet snel behandeld. Iets wat ik opzich kan begrijpen, het was niets levensbedreigend, maar vier uur wachten met een peuter van anderhalf die zichzelf voortdurend zit te krabben en heel de tijd onrustig zit te friemelen door de jeuk is echt niet evident. Uiteindelijk konden we met hem naar de kinderarts van wacht, waar ik een uitleg kreeg waar ik niets van verstond. Ik ben niet medisch geschoold, dus een uitleg in gewone mensentaal had ik wel kunnen appreciëren. Er volgde een spuitje – ik weet zelfs niet eens wat hij kreeg! – en na 5 uur konden we het ziekenhuis verlaten.

De rest van de dag bleef moeilijk, de jeuk bleef, er gingen vlekken weg, er kwamen nieuwe bij. En zo ging het nog twee dagen verder. We gingen toen even langs bij onze pediater, waar ik een uitleg in gewone mensentaal kreeg. Hoera!

Zoonlief had de laatste weken, maand toch zo wat sluimerende kwaaltjes gehad : diarree, hoestekes, snottekes die elkaar afwisselenden. Deze netelroos zou dus een reactie geweest zijn op een virale infectie.

Et voilà ! Dat hebben we dus ook weer achter de rug. Intussen zijn we trouwens een midweekje naar Zeeland geweest, wat echt een geweldig weekje weg werd! Ik sta te popelen om jullie te vertellen over onze uitjes!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s